Soms gebeuren er dingen die we zelf nauwelijks kunnen bevatten.

God zorgt.

Net als bij de wonderbare spijziging wordt door God gezorgd. Toen en ook nu.

Hoe? Lees verder en ontdek hoe twee verhalen van eeuwen geleden en vandaag op een bijzondere manier samenkomen.

Een transport naar Charkov

Vorige week maandag vroeg een collega-stichting of we konden helpen om een transport richting Charkov te organiseren.

Hoewel het nog vakantietijd is, gingen we ermee aan de slag. Het transport werd geregeld via ons netwerk. Maar toen bleek op woensdag dat er slechts 20 pallets met goederen daadwerkelijk klaarstonden. Dan hebben we de keus, wel of niet doorlaten gaan, we vervoeren het liefst volle trailers. Niet doorlaten gaan was niet wenselijk. Voor de ontvanger in Oekraïne zijn deze 20 pallets ontzettend belangrijk. Zij wachten er met smart op, omdat ze met deze goederen verschillende mensen kunnen helpen. Dus moet het transport toch doorgaan. Maar een vrachtwagen gedeeltelijk leeg laten rijden is jammer van het geld dat een transport kost. Om de vrachtwagen verder te vullen waren daarom twee dingen nodig: goederen én transportbudget.

Bij de bakker kwam opnieuw brood beschikbaar. Daarmee was een belangrijk deel van de puzzel opgelost. Nu het budget nog…

“Geeft gij hun te eten”

Op dat moment zagen we een bericht van Pavlo. Hij schreef dit naar aanleiding van een deellading brood die eerder deze maand was aangekomen in Korosten.

Zijn woorden willen we graag met jullie delen:

“Eens, toen Jezus een menigte hongerige mensen bekeek, keerde Hij Zich naar Zijn discipelen en keek hen recht in de ogen en zei: ‘Geven jullie hun te eten!’

De discipelen keken om zich heen en zeiden: er is alleen wat brood en een paar vissen. Dat is toch niet genoeg voor zo’n grote menigte?Maar Jezus nam het brood en de vissen, keek omhoog naar de hemel, dankte God en brak het in stukken. En Hij gaf het aan de discipelen om uit te delen.

En zoals geschreven staat in Lukas 9, werd iedereen gevoed. Niet alleen een paar mensen, maar de hele menigte at en werd verzadigd. En deze kleine groep jonge mensen, samen met Jezus, gingen de taak uitvoeren. Iedereen kreeg te eten. En er bleef zelfs nog over wat verzameld kon worden.

Wanneer een vrachtwagen met vers brood bij ons vrijwilligerscentrum arriveert, herinner ik me altijd dit verhaal. Ik denk aan het feit dat een zo grote groep mensen uit Holland regelmatig helpt om mensen in nood te voeden met vers brood.

En ik denk: misschien horen deze mensen niet alleen wat Jezus ooit zei, maar horen ze echt Zijn stem. Ze horen Zijn roep en bevel: ‘Jullie geven mensen te eten in Oekraïne!’”

Dan schrijft Pavlo verder:

“Ik wou dat ik de woorden van Jezus kon horen. Wat Hij tegen mij zou zeggen. Om de stem van God Zelf te horen, die persoonlijk tegen mij spreekt.

En Hij spreekt. En vaak. De vraag is: hoe horen we? Hoe horen we?”

En dan richt hij zich opnieuw tot ons:

“Aan onze vrienden uit Holland: onze oprechte dank. Jullie doen echt een goede daad. En misschien beseffen jullie niet eens hoe bijzonder het is: ‘Jullie geven ze te eten.’

Dank je!”

Daar werden we stil van

Die woorden van Pavlo maakten ons verlangen om de vrachtwagen naar Charkov te vullen alleen maar groter. Het brood was er. De goederen waren er. De vrachtwagen stond klaar. Maar het transportbudget was nog niet rond.

Moesten we dan toch iets uit het budget van volgende maand halen? Nee.

Want God zorgt. Op Zijn tijd.

Ergens in Nederland stond stichting Dopomoha op 26 juli j.l. op het collecterooster van een kerkelijke gemeente. Vorige week donderdag werd de opbrengst door de diaconie aan ons overgemaakt. Bijna € 2.000.

En alsof dat nog niet genoeg was, ontvingen we een dag later, op vrijdag, ook van een andere kerkelijke gemeente een gift van iets meer dan € 600.

Opnieuw werden we stil. Twee gemeenten die, ieder op hun eigen plaats, gehoor geven aan de oproep om om te zien naar mensen in nood. Samen betekent dit dat er in korte tijd bijna € 2.600 beschikbaar kwam.

Want als we dat bedrag vertalen naar wat we vervoeren, kunnen daarmee ongeveer 30.000 broodjes worden vervoerd en uitgedeeld door mensen als Pavlo, Denis, Azat en nog heel veel anderen.

30.000 broodjes.

Dat zijn 30.000 momenten waarop iemand iets te eten krijgt. 30.000 momenten waarop iemand merkt: Je bent niet vergeten.

Meer dan alleen brood

En het mooie is: tijdens het uitdelen van het brood ontstaan vaak gesprekken.

Soms komt de vraag: “Waarom doen jullie dit?”

Dan ontstaat de mogelijkheid om te vertellen over naastenliefde en omzien naar elkaar. Over het liefhebben van God boven alles en onze naaste als onszelf. Over de opdracht van diezelfde Jezus.

Want naastenliefde hoeft niet altijd zichtbaar te zijn in een kerk of tijdens een georganiseerde bijeenkomst. Soms gebeurt het gewoon ergens waar mensen samenkomen, waar geen eten te koop is en waar een vers broodje meer betekent dan alleen voedsel.

Daar, midden in het gewone leven, kan een eenvoudige daad van liefde een gesprek openen.

En misschien is dat precies wat Pavlo bedoelt.

Misschien horen mensen vandaag nog steeds de stem van Jezus: “Geven jullie ze te eten.”

Hoe?

• Hoe kwam er precies op het moment dat het transportbudget nog ontbrak, bijna € 2.000 beschikbaar?
• Hoe kwam daar een dag later nog een gift van iets meer dan € 600 bij?
• Hoe kwam er brood?
• Hoe kwamen de goederen?
• Hoe kon het transport toch gevuld worden?

Hoe? Dat kunnen wij zelf niet bevatten.

Maar net als bij de wonderbare spijziging mogen we zeggen: God zorgt.

Toen zorgde Hij voor duizenden hongerige mensen.

Vandaag mogen we zien hoe Hij opnieuw zorgt.

• Via een bakker.
• Via een chauffeur.
• Via een diaconie.
• Via een donateur.
• Via vrijwilligers.
• Via een vrachtwagen.
• Via mensen als Pavlo, Denis, Natalia en Azat.

En zo mogen ook wij, ieder op onze eigen plaats, handen en voeten geven aan wat we belijden: God liefhebben boven alles en onze naaste als onszelf.

God zorgt.

En misschien is dat wel het mooiste antwoord op Pavlo’s vraag: “Hoe horen we?”

Soms door stil te worden en te zien wat Hij doet.