De zon komt op boven de Donbas 🕊️

Een bijzonder verhaal van Denis naar aanleiding van een reis naar Kramatorsk en Slovyansk

Deze week ontvingen wij van Denis, vrijwilliger bij Living Stones in Zhytomyr en namens hun één van onze contactpersonen in Oekraïne, een bijzonder verslag van een reis die hij samen met Sasha maakte naar Kramatorsk en Slovyansk.

Ze kregen een telefoontje: er moest iemand worden opgehaald uit de Donbas. Haast was geboden dus de volgende dag, om 2 uur ’s nachts vertrokken ze. Vanuit de opslag namen ze nog wat goederen mee om onderweg te geven aan hen die het nodig hebben.

Wat Denis tijdens deze reis meemaakte, heeft hem diep geraakt. Normaal gesproken spreek en schrijft hij weinig over zijn ervaringen. Maar deze keer wilde hij zijn verhaal delen.

“Ik schrijf nooit over mijn ervaringen en deel ze zelden. Hoewel we al sinds 2022 reizen, hebben we in die tijd veel gezien: verwoeste huizen, wegen in brand en mensen die alles achterlaten waar ze decennia aan hebben gewerkt. We hebben angst, pijn en wanhoop gezien.”

Je kunt waarschijnlijk aan veel dingen wennen. De Donbas is voor velen slechts een gebied op een kaart.

Maar dit is onbegrijpelijk, “Dit is mijn thuis”.

Denis bracht hier zijn jeugd door. Hier liggen zijn herinneringen. De wegen waar hij liep, de mensen die hij kende, de plaatsen die moeilijk uit te leggen zijn aan iemand die er nooit heeft gewoond.

Juist daarom doet het zo’n pijn om te zien wat er van dit gebied geworden is.

Slovyansk en Kramatorsk waren ooit gewone, vredige steden. Nu zijn het versterkte gebieden. Antidrone-netten hangen boven de straten en betonnen obstakels staan langs de wegen.

De oorlog is overal. En toch wonen er nog steeds mensen. Mensen die eigenlijk moeten vertrekken, maar dat niet willen.

Want hoe laat je zomaar het huis achter waar je je hele leven hebt gewoond? Hoe verlaat je de tuin waar je kinderen zijn opgegroeid? Je kerk, je buren en de graven van je geliefden?

Je verstand zegt: “Je moet gaan, het is gevaarlijk.”

Maar je hart zegt: “Maar dit is mijn thuis…”

Een bijzondere ontmoeting

Tijdens deze reis evacueerden Denis en Sasha een pastor, een dominee en een man van God. Onderweg naar west Oekraïne ontstond een bijzonder gesprek. Denis en Sasha ontdekten steeds meer van het levensverhaal van deze man.

In zijn jeugd had hij gevochten in de oorlog in Afghanistan. Hij liep daarbij verwondingen en hersenschuddingen op. Hij kende beproevingen, moeilijkheden en pijn.

Maar later kwam hij tot geloof in Jezus Christus.

Hij wijdde zijn leven aan God, aan de kerk en aan het helpen van andere mensen.

En toen kwam de oorlog opnieuw zijn leven binnen.

Op hoge leeftijd raakte hij opnieuw gewond. Een granaatscherf kwam in zijn nek terecht en zit daar nog steeds. Verwijderen is niet mogelijk omdat de scherf zich vlak bij een slagader bevindt.

En nu moest hij opnieuw zijn huis verlaten. Niet alleen zijn huis. Maar nu ook zijn kerk.

De plaats waar hij jarenlang God had gediend. De mensen voor wie hij had gezorgd. Alles wat in de loop van tientallen jaren zijn thuis was geworden.

Maar hij nam zijn witte duiven mee

En toen gebeurde iets wat diepe indruk maakte. De dominee nam zijn witte duiven mee.

Denis en Sasha hielpen hem om de duiven veilig te vervoeren. Witte duiven zijn een symbool van de Heilige Geest. En ook van vrede.

Denis schrijft:

“Ik keek ernaar en dacht: te midden van al deze verschrikkingen, te midden van de verwoesting, de controleposten, de betonnen versterkingen en de oorlog, brengt deze man nog steeds vrede met zich mee.”

Geen wapens.
Geen haat.
Geen wraak.

Maar witte duiven.

Dat beeld bleef bij Denis.

De vrede zal komen

Denis weet niet wanneer de oorlog voorbij zal zijn. Hij weet niet hoeveel evacuatie reizen er nog moeten worden afgelegd en hoeveel mensen nog geëvacueerd moeten worden.

Maar hij gelooft.

Hij gelooft dat er een dag komt waarop de reis naar de Donbas niet meer nodig is voor een evacuatie.

Maar voor een bezoek aan zijn “thuis”: de Donbas.

Zonder controleposten.

Zonder explosies.

Zonder angst voor drones boven de weg.

Een dag waarop de straten weer gewoon zijn. Waar kinderen lachen. Waar kerken weer opengaan en mensen terugkeren naar hun huizen.

Misschien zal dezelfde dominee dan opnieuw zijn kerk binnenlopen. En misschien vliegen zijn witte duiven dan weer boven een vredige stad.

Denis zegt:

“Ik wil dit echt graag geloven.”

Want na de langste en donkerste nacht breekt de dageraad aan. De zon komt op in de Donbas.

Denis besluit zijn verhaal met woorden die ook ons raken:

“De zon komt op in de Donbas. En ik geloof dat hij daar zeker weer zal opkomen. Boven Slovyansk. Boven Kramatorsk. Boven Donetsk. Over mijn Donbas.”

En hij voegt eraan toe:

“Er zal weer vrede heersen over ons thuis.” 🕊️

Moge God ons de dag schenken waarop de Donbas niet gevuld is met explosies, maar met kinderlach, klokkenluiden en vogelgezang.

Ook wij blijven helpen

Het verhaal van Denis laat opnieuw zien hoe belangrijk onze contacten in Oekraïne zijn. Via hen horen we wat er werkelijk nodig is en waar hulp terecht kan komen.

Deze keer was het een dringende oproep om iemand uit een gevaarlijk gebied op te halen. Denis en Sasha vertrokken bijna onmiddellijk. Ondanks het snelle vertrek namen zij bovendien mee wat er nog in het magazijn beschikbaar was. Niet veel, maar wat er was, ging mee.

Ook dat is de werkelijkheid van hulpverlening in Oekraïne: soms wordt een rit zorgvuldig gepland, soms ontstaat er onverwacht een dringende vraag. Dan is het belangrijk dat er mensen zijn die kunnen gaan.

Stichting Dopomoha wil, samen met onze contacten en partners, beschikbaar blijven om hulp mogelijk te maken waar dat nodig is.

Achter iedere rit zitten mensen. Mensen die wachten op hulp. Mensen die hun huis moeten verlaten. Mensen die hopen op vrede.

Helpt u mee?

De oorlog duurt voort en de behoefte aan hulp blijft groot. Iedere bijdrage helpt ons om transporten en hulpverlening mogelijk te blijven maken.

Wilt u Stichting Dopomoha helpen?

Met uw bijdrage kunnen we hulptransporten blijven organiseren en samen met onze contacten en partners hulp bieden waar die het hardst nodig is.

🌐 Doneer direct via: betaal verzoek Rabobank of kijk op dopomoha.nl/doneren

Of maak uw gift over op: NL61 RABO 0115 4258 53 t.n.v. Stichting Dopomoha

Samen kunnen we blijven helpen waar dat nodig is.

Dank u wel voor uw betrokkenheid, gebed en steun.

🕊️ Stichting Dopomoha – helpen waar hulp nodig is.